تک‌چرخ
معلمین را فراخوانده‌اند برای جلسه‌ای قبل از شروع سال تحصیلی. برگزاری جلسه خودمانی و صمیمی است. بعد از احوالپرسی‌ها و معرفی معلمین و کلاس‌شان به یکدیگر مسئولین پایه صحبت خود را با معرفی دانش‌آموزان پایه هفتم شروع می‌کنند و بعد نوبت می‌رسد به گوش‌زد کردن نکاتی که توجه به آن‌ها از جانب معلمین برای مسئولین حائز اهمیت است. از جمله اینکه :«دانش‌آموز تک‌چرخ نزند.»
اینکه نوجوان پایه هفتمی هنگامی که نشسته‌است صندلی‌اش را به حرکت در‌می‌آورد چقدر غیرطبیعی است؟ مسئولینی که این خواسته را دارند که دانش‌آموز صندلی‌اش را تاب ندهد وفتی خودشان در همین سن بوده‌اند این کار را انجام‌نداده‌اند؟ اینکه شما به عنوان معلم بروی سر کلاس پایه هغتم و در کل زنگ ببینی کسی جُم نمی‌خورد طبیعی است یا غیرطبیعی؟ این خواسته در تضاد با طبیعت پر جنب‌وجوش بچه‌ها نیست؟
از سویی دیگر مسئولین و معلمین مدت‌زمانی که در مدرسه حضور دارند روی چه صندلی‌ای می‌نشینند؟ شکل و قیافه‌اش شبیه آن چیزی است که بچه‌ها رویش می‌نشینند؟ افرادی با میانگین ۴۰ سال که این روزها روی صندلی‌ای می‌نشینند که به احتمال زیاد برای دانش‌آموز این سؤال پیش می‌آید:«که چرا صندلی من مثل اینهایی که معلم‌ها رویش می‌نشینند انقدر راحت‌تر نیست؟» صندلی زمان تحصیل خودشان به چه شکل بوده‌‌است؟ نحوه نشستن‌شان چطور بوده؟
این مسئله را چگونه صورت‌بندی می‌کنیم؟ سهم هر کدام از سه ضلع مدرسه، معلم و دانش‌آموز برای حل این مسئله چقدر است؟ مسئولیت و سهم هر کدام از این اضلاع را چگونه تعریف می‌کنیم؟ آیا دانش‌آموزی که در آن سن و با صندلیهای خشک تک‌چرخ نزند و تاب نخورد دانش‌آموز موردتأیید است؟ برای حل این مسئله نباید دانش‌آموز را درنظر بگیریم؟ اگر مدرسه صندلیهای مورد استفاده دانش‌آموزان را تغییردهد چقدر از این مسئله حل می‌شود؟
گروه KI Furniture صندلیهای طراحی کرده‌اند با عنوان Cogni که شعارش این است:«طراحی‌شده برای مشارکت دانش‌آموزان». این صورت‌بندی جدیدی است از یک مسئله تکراری. در این صورت‌بندی اینکه ما مبلمان مناسب برای دانش‌آموز تدارک ندیده‌ایم بیشتر خودنمایی می‌کند. میزانی که دانش‌آموز در این صورت‌بندی مورد توجه قرار می‌گیرد را با حالت اول مقایسه کنید.
نویسنده: امیرحسین قیصری