نشستن

روزمرگی و عادت می‌تواند چارچوب و ساختار ذهنی را خشک کند. علیرغم تمامی تجربیاتی که اندوخته‌ایم اگر بتوانیم نابلد با مسئله مواجه‌شویم و در جستجوی جواب باشیم احتمالاً در چارچوب‌های تعریف‌شده گیر نخواهیم‌کرد. فرض کنید این سؤال را از یک بچه بپرسیم چه جوابی در انتظار ماست؟ بچه اسیر ساختار‌های روزمره و تکرارشونده بزرگ‌ترها نیست. شاید بچه برای پاسخ به بشقابی روی میز اشاره کند شاید یکی از افراد دور و برش را نشانه برود. این که نمی‌شود پیش‌بینی‌اش کرد برایمان خوش‌آیند است.

همین پرسش‌های پیش‌پاافتاده اگر در ابتدای فرایند طراحی مطرح شوند می‌توانند جلوه دیگری به پاسخ‌ها بدهند. «صندلی چیست؟» را می‌شود در مورد تمامی آنچه در زندگی استفاده می‌کنیم پرسید. اصلاً زندگی چیست؟

اگر فراغتی حاصل شد مستند Chair Times _ A History of Seating را ملاحظه‌کنید. تعدد و تنوع پاسخ‌های داده‌شده به «صندلی چیست؟» در طول زمان لذت‌بخش است.