فرحزاد
دیزاینر تلاش میکند که پیامهای لازم را در طرحش بگنجاند و بعد بررسی میکند آیا مخاطب مورد نظر پیام را دریافت میکند یا نه. سوال اینجاست که چه میزان از این پیامها را دیزاینر باید بگوید تا مخاطب شیرفهم شود؟ آیا میشود جایی برای نگفتن هم لحاظ کرد؟ مخاطب چهقدر دوست دارد که همه آنچه را که باید بشنود؟
شدهاست که در مکالمه با دوستی با یک چشمک مطلبی را به او رسانده باشید یا در جایی دیگر با بالاانداختن یکی از ابروانتان این کار را کرده باشید؟ یا حتی بدون انجام کاری مطلبی را فهمیده یا فهمانده باشید؟ جناب همام تبریزی سرودهاند:«از دوست یک اشارت از ما به سر دودیدن» دیزاینر را دوست درنظربگیرید، جناب همام تبریزی را مخاطب و «اشارت» را کار دیزاینر. اول اینکه رابطه بین دیزاینر و مخاطب دوستی است آن هم طوری که با اشارتی، مخاطب را به چنین دویدنی وامیدارد. دیزاینر اگر با مخاطب دوست شود بینشان «اشاره» درست میشود حالا با هر دوستی اشارهای مخصوص به خودشان. خودمانیترش اینطور میشود که دیزاینر میگوید «ف»، مخاطبش میرود فرحزاد.