بدیهی است که کسبوکار، پیش از هر چیز، باید بتواند زنده بماند؛ اما آیا حتی در شرایط بقا نیز میتوان رابطهای را که با مشتری داریم، یکطرفه فرض کرد؟
انجمن روابط عمومی آمریکا در سال ۲۰۱۲ این تعریف را ارائه داد: "روابط عمومی، فرایندی ارتباطی و استراتژیک است که روابطی سودمند و متقابل میان سازمانها و عموم مردم ایجاد میکند." دوطرفه بودن ارتباط، لزوماً چوب جادوی کسبوکار نیست؛ اما اگر آن را از اولویت خارج کنیم یا بازخورد مخاطب و تأثیر آن بر سازمان را نادیده بگیریم، خودمان را یک قدم به لبه پرتگاه نزدیکتر کردهایم.