شریک جرم!
«کار جدید استاد فلانی رو دیدی؟ فااااااجعه‌ست، فاجعه!» این یکی از هزاران مورد مکالمه‌ای است که بین افراد در مواجهه با دیدن کار جدید استاد فلانی صورت می‌گیرد. در رایج‌ترین نوع و بی‌حاصل‌ترینش هم، فرد شاکی از طرح که نمی‌دانیم سواد و ذوقش در این حیطه چقدر است زیر آخرین مطلب صفحه استاد که تصویر لوگوی تازه طراحی‌شده یا بازطراحی‌شده است نظر می‌نویسد که: «کارهای زمان هنرستان من از این بهتره» و نظرش چندین شکلک قلب و خنده می‌گیرد.
سهم طراح از خوب یا بد بودن خروجی نهایی چقدر است؟ مگر اینطور نیست که طرح طراح باید پاسخگوی نیاز سفارش‌دهنده باشد؟ پس سفارش‌دهنده هم در این قضاوت‌ها سهم دارد. سفارش‌دهنده نمونه‌کارهای طراح را قبل از سفارش به او دیده است؟ نوع نگاه طراح را می‌شناسد؟ می‌تواند نتیجه کار را تقریبا پیش‌بینی کند؟ محدودیت‌های کار به چه شکل است؟ نوع فرایندی که در طراحی طی می‌شود مانند فرایندی که یک جراح به همراه یک تیم، عملی طاقت‌فرسا را برای نیازمند این خدمت انجام می‌دهند نیست! یعنی خدمت‌گیرنده و مراجعه‌کننده در کیفیت کار نهایی تیم پزشکی تاثیری ندارد. ولی در فرایند طراحی سهم مراجعه‌کننده و سفارش‌دهنده خیلی متفاوت‌تر از مورد قبلی است. او هم باید دارای میزانی از ذوق و سلیقه باشد و خود را در کیفیت خروجی سهیم بداند. در کمینه‌ترین حالت بداند که چه می‌خواهد و چه طراحی می‌تواند حدود این خواسته را انجام دهد. اینکه چشم‌بسته کاری به طراحی سپرده شود و او هم طرحی را بیاورد و بگوید همین است و لاغیر، احتمالا نتیجه‌اش همان شکلک‌های بی‌سروته است.
نویسنده: اصل